پاکی حضرت عائشه (رضی الله عنه) به روایت قرآن - بخش سوم

کسانی ‌که  زنان  پاکدامن  را  به  زنا  متّهم  می‌سازند،  به  ‌ویژه  آن  کسانی‌ که  جسارت  کردند  و  بیت  بزرگوار  نبوّت  را  تهمت  زدند،  آنان  ‌کار  می‌کنند  تا  اعتماد  مردمان  مؤمن  را  به  خیر  و  عفّت  و  پاکی  مـتزلزل  ‌کنند،  و  پرهیز  از  ارتکاب  زنا  را  بردارند  و  برجای  نگذارند. آنان  این  کارها  را از  راه  اشاره  به  شیوع  زنا  در  میان  ‌گروه  مؤمنان  انجام  می‌دهند  ...  بدین  وسیله  زنا  در  درونهای  مردمان  سبک  جلوه  می‌کند  و  بعد  از  آن‌ کار  زنـا  از  درون  به  بیرون  سرایت  می‌کند  و  در  واقعیّت  زنـدگی  مردمان  پخش  می‌شود.
بدین  جهت  خدا  کسانی  را  که  به  زنان  پاکدامن  تهمت  می‌زنند  چنین  معرّفی  فرموده  است ‌که  آنـان  دوست  می‌دارند که  زنا  در  میان  مؤمنان  پخش‌  گردد،  و  ایشان  را  به  عذاب  دردناک  دنیا  و  آخرت  تهدید  کرده  است‌.
این  گوشه‌ای  از  برنامۀ  تربیت  است‌،  و  مقرّراتی  از  میان  مقرّرات  پیشگیری  است‌،  این  مقرّرات  هم  با  توجّه  بـه  آگاهی  از  نفس  بشری‌،  و  از  روی  شناخت  شیوۀ  دگرگونی  احسـاسات  و  عواطف  و  رویکردها  و  جهتگیریها  است  ...  بدین  خاطر  است‌ که  این  چنین  پیرو می زند:
(وَاللَّهُ یَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ) (١٩)
خداوند  می‌داند  (‌عواقب  شوم  و  آثار  مرگبار  اشاعۀ  فحشاء  را)  و  شما  نمی‌دانید  (‌ابعاد  مختلف  پخش  گناهان  و  پلشتیها  را(.
آیا  چه  کسی‌ کار  و  بار  این  نفس  را  می‌داند  مگر  آن  کسی ‌که  او  را  آفریده  است‌؟ چه  کسی  کار  و  بار  ایـن  نفس  بشری  را  اداره  می‏‎کند  و  می‌گرداند  مگر  آن  کسی  که  او  را  خلقت  و  آفرینش  بخشیده  است‌؟  چه ‌کسی  است  که  ظاهر  و  باطن  و  پیدا  و  ناپیدا  را  ببیند،  و  چیزی  از  علم  او  پنهان  و  نهان  نماند،  مگر  آن  خدائی‌ که  بسی  مطّلع  و  بسی  آگاه  است‌؟
دیگر  باره  مؤمنان  را  تذکّر  می‌دهد  به  فضل  و  لطف  و  مرحمت  و  مهربانی  خدا  بدیشان‌:
(وَلَوْلا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ وَأَنَّ اللَّهَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ) (٢٠)
اگر  فضل  و  رحمت  الهی  شامل  حال  شما  نمی‌شد،  و  اگر  خداوند  (‌نسبت  به  شما)  مهر  و  محبّت  نمی‌داشت  (‌آن  چنان  مجازات  بزرگ  و  کمرشکنی  در  برابر  تهمت  زنا  به  امّ المؤمنین  برایتان  در  دنیا  تعیین  می‌کرد  که  زندگیتان  را  تباه  می‌کرد(.
حادثۀ‌  بزرگی  است‌.  اشتباه  بزرگی  است‌.  شرّی  ‌که  در  کمین  است  سزاوار  است  هر چه  زودتر  به  همۀ  مسلمانان  برسد  و  همگان  را  گرفتار  بدی  و  بلا  گرداند.  و لیکن  فضل  و  لطف  و  مرحمت  و  مهربانی  خدا  در  میان  است‌.  رأفت  و  عنایت  او  وجود  دارد  ...  این  چیزی  است  ‌کـه  مؤمنان  را  از  مصیبت  و  بلا  به  دور  داشته  است  ...  این  است  دیگر  باره  ایشان  را  تذکّر  می‌دهد  و  یادآور  می‌کند.  یزدان  مؤمنان  را  با  ایـن  آزمون  بـزرگی  ‌که  زندگی  مسلمانان  را  فراگرفته  است  تربیت  و  پرورده  می‌کند.  وقتی  ‌که  آن  شرّ  عظیم  برایشان  به  تصویر  می‌کشد  و  پیش  چشمانشان  می‌دارد  که  نزدیک  بود  هر چه  زودتر  همگان  را  فراگیرد،  اگر  فضل  و  لطف  و  مرحمت  و  مهربانی  او  نمی‏بود،  عمل  ایشان  را  هم  برایشان  به  تصویر  می‌کشد که  پیروی  از  گامهای  شیطان  بوده  است‌.  سزاوار  آنان  نبود که  از گامهای  دشمن  خود  و  دشمن  قدیم  پدرشان  پیروی  کنند.  ایشان  را  برحذر  می‌دارد  از  این‌ که  اهریمن  آنان  را  به  سوی  همچون  شرّ  فراگیری  بکشاند:
(یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ وَمَنْ یَتَّبِعْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ فَإِنَّهُ یَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَلَوْلا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَکَا مِنْکُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَکِنَّ اللَّهَ یُزَکِّی مَنْ یَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ) (٢١)
ای  مؤمنان‌!  گام  به  گام  شیطان‌،  راه  نروید  و  به  دنبال  او  راه  نیفتید،  چون  هر  کس  گام  به  گام  شیطان  راه  برود  و  دنبال  او  راه  بیفتد  (‌مرتکب  پلشتیها  و  زشتیها  می‌گردد).
چرا  که  شیطان  تنها  به  زشتیها  و  پلشتیها  (‌فرا  می‌خواند  و)  فرمان  می‌راند.  اگر  تفضّل  و  مرحمت  الهی  شامل  شما  نمی‌شد  هرگز  فردی  از  شما  (‌از  کثافت  گناه،  با  آب  توبه‌)  پاک  نمی‌گردید،  ولی  خـداوند  هـر کـه  را  بـخواهد (‌از  کثافات  سیّئات‌،  با  توفیق  در  حسنات‌،  و  با  پذیرش  توبه  از  او)  پاک  می‏‎گرداند،  و  خدا  شنوای  (‌هر  سخنی،  و)  آگاه  ‌(از  هر  عملی‌)  است‌.
تصویر  بسیار  زشتی  است  این ‌که  ا‌هریمن  گام  بردارد  و  مؤمنان  پا  به  پای  او  بروند.  در  صورتی  ‌که  شایسته‌ترین  مردمان  برای ‌گریز  از  شیطان  و  رفتن  به  راهی  جدای  از  راه  بدبیار  و  منحوس  او،  مؤمنانند.  این  تصویر  بسیار  زشتی  است  و  سرشت  مؤمن  از  آن  به  چندش  و گریز  می‌افتد،  و  وجدان  مؤمن  از  آن  بر  خود  می‌لرزد،  و  خیال  مؤمن  از  آن  به  لرزه  و  تب  و  تاب  می‌افتد.  ترسیم  این  تصویر  و  رویاروی  گرداندن  مؤمنان  با  آن‌،  در  درونهای  مؤمنان  بیداری  و  برحذر  شد‌ن  و  حسّاس  ‌گـردین  را  برمی‌انگیزد:
(وَمَنْ یَتَّبِعْ خُطُوَاتِ الشَّیْطَانِ فَإِنَّهُ یَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ ).
هر کس  گام  به  گام  شیطان  راه  برود  و  دنبال  او  راه  بیفتد  (‌مرتکب  پلشتیها  و  زشتیها  می‌گردد)‌،  چرا  که  شیطان  تنها  بـه  پلشتیها  و  زشتیها  (‌فرا  مــی‌حواند  و)  فرمان  می‌راند.  
داستان  افک  نمونه‌ای  از این  پلشتیها  و  زشتیهائی  است  که  اهریمن  مؤمنانی  را  به  سوی  آن  سوق  داد  و  کشاند که  بدان  فرو  رفتند  و  دچار  همچون  دروغ  شاخداری  شدند.  افک  نمونۀ  نفرت‌انگیز  و  پلشتی  بود.
 
 
انسان  واقعاً  ضعیف  است‌.  در  معرض  کششها  و  جذبه‌ها  قرار  دارد.  بر  سر  راه  او  آلودگیها  و  پلیدیها  است‌.  اگر  فضل  و  لطف  و  مرحمت  و  مهربانی  خدا  او  را  نپاید  بسی  ضعیف  است‌،  و  کششها  و  جذبه‌ها  او  را  درمی‌رباید،  و  آلودگیها  و  پلیدیها  او  را  می‌آلاید  و  ناپاک  می‌نماید.  امّا  وقتی ‌که  انسان  رو  به  یزدا‌ن  می‌کند  و  رو  به  خدا  می‌رود،  و  برنامۀ  او  را  پیاده  می‌نماید،  و  در  مسیر  شریعت  ا‌و  گام  برمی‏دارد،  نیرومند  و  پاک  مـی‌ماند  و  مصـون  و  محفوظ  از  ضعفها  و  سستیها  می‌شود.
(وَلَوْلا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَکَا مِنْکُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَکِنَّ اللَّهَ یُزَکِّی مَنْ یَشَاءُ).
اگر  تفضّل  و  مرحمت  الهی  شامل  شما  نمی‌شد  هرگز  فردی  از  شما  (‌از  کثافت  گناه،  با  آب  توبه‌)  پاک  نمی‌گردید،  ولی  خداوند  هر که  را  بخواهد  (‌از  کثافات  سیّئات‌،  با  توفیـق  در  حسنات‌،  و  با  پذیرش  توبه  از  او)  پاک  می‏‎گرداند.
نور  خدا  است ‌که  در  دل  می‌درخشد  و  آن  را  پاک  و  تمییز  می‌گرداند.  اگر  تفضّل  و  مرحمت  الهی  شامل  شما  نمی‌شد،  هرگز  فردی  از  شما  پاک  نمی‌گردید  و  پاکیزه  نمی‌شد.  خداوند  می‌شنود  و  می‌داند.  در نتیجه  خدا  هر که  را  سزاوار  پاکی  و  پاکیزگی  باشد  پاک  و  پاکیزه  می‌گرداند،  و  هر که  را که  خیر  و  خوبی  و  ا‌سـتعداد  و  آمادگی  در  او  سراغ  داشته  باشد،  پاکیزه  می‌دارد  و  تمیز  می‌گرداند.
(وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ) (٢١)
و  خدا  شنوای  (‌هر  سخنی‌،  و)  آگاه  (‌از  هر  عملی‌)  است‌.  به  دنبال  تزکیه  و  طهارت‌،  دعوت  به  عفو  و  آمرزش  بعضی  از  مؤمنان  از  بعضی  از  مؤمنان  به  میان  می‌آید.  چرا  که  آنانند که  آمرزش  خدا  را  می‌خواهند  و  عفو  او  را  از  خطاها  و گناهانی  خواستار  می‌گردند  که  مرتکب  آنها  می‌شوند:
(وَلا یَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْکُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ یُؤْتُوا أُولِی الْقُرْبَى وَالْمَسَاکِینَ وَالْمُهَاجِرِینَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلا تُحِبُّونَ أَنْ یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ )(٢٢)
کسانی  که  از  شما  اهل  فضیلت  و  فراخی  نعمتند،  نباید  سوگند  بخورند  این  که  بذل  و  بخشش  خود  را  از  نزدیکان  و  مسـتمندان  و  مهاجران  در  راه  خدا  بار  می‏‎گیرند  (‌به  علّت  این  که  در  ماجرای  افک  دست  داشته  و  بدان  دامن  زده‌اند)‌.  باید  عفو  کنند  و  گذ‌شت  نمایند.  مگر  دوست  نمی‌دارید  که  خداوند  شما  را  بیامرزد؟  ‌(هـمان ‌گونه  که  دوست  دارید  خدا  از  لغزشهایتان  چشم‌پوشی  فرماید،  شما  نیز  اشتباهات  دیگران  را  نادیده  بگیرید  و  به  اینگونه  کارهای  خیر  ادامه  دهید)‌،  و  خدا  آمرزگار  و  مهربان  است  (‌پس  خویشتن  را  متأدّب  و  متّصف  به  آداب  و  اوصاف  آفریدگارتان  سازید).
این  آیه  درباره  ابوبکر  رضی الله عنه  نازل  گردیده  است‌،  پس  از  آن ‌که  قرآن  دربارۀ  عائشۀ  صدّیقه  نازل  گردیده  بود.  ا‌بوبکر  دانست ‌که  مسطّح  پسر  اثاثه  از  زمرۀ کسانی  بوده  است ‌که  در  مسألۀ  افک  دست  داشته‌اند  و  بدان  فرو  رفته‌اند.  مسطح  پسر  اثاثه  خویشاوند  او  است‌،  و  یکی  از فقراء  مهاجرین  است‌.  ابوبکر  رضی الله عنه بدو  بذل  و  بخشش  می‌کرد.  سوگند  خورد  که  هرگز  سودی  به  مسطح  نرساند.  این  آیه  نازل  شد  و  به  ابوبکر  تذکّر  می‌دهد،  و  به  مؤمنان  تذکّر  می‌دهد  که  آنان  دچار  خطا  و  اشتباه  می‌شوند،  و  سپس  دوست  می‌دارند که  خدا  ایشان  را  بیامرزد  و  مورد  عفو  قرار  دهد.  پس  خویشتن  را  به  همین  صفتی  بیارایند  که  دوست  می‌دارند.  لذا  برخی  بعضی  را  ببخشایند  و  از  یکدیگر گذشت  نمایند،  و  سوگند  نخورند  که  نـیکی  و  خوبی  را  از  مستحقّان  نیکی  و  خوبی  بازدارند،  هر  وقت  که  مستحقّان  به  خطا  روند  و  بدی  کنند .در  اینجا  به  افق  والائی  از  افقهای  نفسهای  پاک  خـیره  می‌شویم‌،  نفسهای  پاکی‌ که  با  نور  خدا  پاک  می‌گردند.  آن  افق‌،  افق  نفس  ابوبکر  صدّیق رضی الله عنه  است‌.  ابوبکری ‌که  داستان  افک  ژرفاهای  دل  او  را  پسوده  است  و  زخمی  کـرده  است‌،  و  تلخی  تهمت  زدن  به  خانواده‌اش  و  به  ناموسش  را  چشیده  است‌.  ابوبکر  هـمین‌ که  دعوت  پروردگار  خود  را  به  عفو  و گذشت  می‌شنود،  و  همین که  آن  پرسش  الهامگرانه  وجدانش  را  مـی‌پساید  و  آن  را  لمس  می‌نماید  که  می‌فرماید:
) ألا تحبون أن یغفر الله لکم ).
مگر  دوست  نمی‌دارید  که  خداوند  شما  را  بیامرزد؟‌.  بر  دردها  و  رنجها،  و  بر  احساسها  و  عاطفه‌های  بشری،  و  بر  منطق  محیط‌،  فائق  می‌آید  و  اوج  می‌گیرد،  و  روح  او  شفاف  می‌شود  و  بال  و  پر  می‏‎کشد  و  با  نور  خدا  درخشان  و  رخشان  می‌گردد.  هرچه  زودتر  دعوت ‌کنندۀ  یزدان  را  با  آرامش  خاطر  و  با  صدق‌  گفتار  پاسخ  می‌گوید:  بلی  به  خدا  سوگند  من  دوست  می‌دارم ‌که  خدا  مرا  ببخشاید.  نفقه  و  مخارج  را  دوباره  به  سوی  مسطح  برگشت  می‌دهد  و  آنچه  را  بدو  می‌داده  است  می‌دهد،  و  سوگند  می‌خورد:  به  خدا  سوگند  هرگز  بذل  و  بخشش  را  از  او  قطع  نمی‌کنم  و  نمی برم‌.  این  هم  در  برابر  سوگندی  بود که  بدین  شکل  خورده  بود:  به  خدا  سوگند  هرگز  سودی  بدو  نمی‌رسانم‌!
بدین  وسیله  خدا  دردها  و  رنجهای  آن  دل  بزرگ  را  برطرف  می‌کند  و  می‌زداید،  و  آن  را  از  آلودگیها  و  کثافتهای  پیکار،  پاک  و  تمییز  می‌گرداند،  تا  برای  همیشه  باک  و  تمییز  و  درخشان  با  نور  یزدان  بماند.
*  
این  است  آمرزشی‌ که  خدا  مؤمنان  را  بدان  تذکّر  می‌دهد  و  یادآوری  می‌کند.  این  آمرزش  شامل  کسی  می‌شود که  از  خطا  و  اشتباه  تهمت  زدن  به  زنان  پاکدامن‌،  و  از  پخش  کردن  زنا  و گناهان  ‌کبـیرۀ  دیگر  در  میان  مؤمنان‌،  توبه  کند  و  دست  بردارد.  ولی  کسانی ‌که  همچون  ابن ابی  از  روی  ناپاکی  درون‌،  به  زنان  پاکدامن  تهمت  می‌زنند  و  در  این  امر  پافشاری  می‌کنند،  هیج‌گونه  عفو  و  بخششی  شـامل  ایشان  نمی‌گردد.  اگر  هم  در  دنیا  از اجراء  حدّ  خویشتن  را  پنهان ‌کنند  و  از  آن  بگریزند،  بدان  علّت  که  ‌گواهان  بر  او  گواهی  نمی‌دهند،  قطعاً  عذاب  خدا  در  آخرت  منتظر  و  چشم  به  راه  ایشان  است‌.  دیگر  در  آن  روز  نیازی  به  گواهان  نیست‌:
(إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ (٢٣)َوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ (٢۴یَوْمَئِذٍ یُوَفِّیهِمُ اللَّهُ دِینَهُمُ الْحَقَّ وَیَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِینُ) (٢۵)
کسانی  که  زنان  پاکدامن  بی‌خبر  (‌از  هرگونه  آلودگی  و( ایماندار را به زنا متهم می‌سازند، در دنیا و آخرت از رحمت خدا دور و عذاب عظیمی دارند (اگر توبه نکنند). (آنان عذاب عظیمی دارند) در آن روزی که علیه آنان زبان و دست و پای ایشان بر کارهایی که کرده‌اند گواهی می‌دهند. در آن روز خداوند جزای واقعی آنان را بی‌کم و کاست بدیشان می‌دهد، و آگاه می‌گردند که خداوند حق آشکار است (و روز قیامت در حقانیت پروردگار شک و تردیدی برای سرسخت‌ترین لجوجان هم نمی‌ماند).
در این آیات خداوند متعال مجازات آنان را به تصویر کشیده و ناگواری آن را نمایان می سازد. این تصویر آنانی است که زنان پاکدامن و بی خبر و به رشک آورندگانی که اندیشه و نگرانی متهم شدن به زنا را نداشتند، چون بی گناه و پاک و مطمئن بودند و اندیشه ی چیزی نداشتند، چرا که اصولاً کاری نکرده بودند تا از آن اندیشه کنند! این مجازاتی است که زشتی و پستی از آن می بارد. از آن روی خداوند متعال آنان را که مرتکب آن گردند را به عقوبت لعنت و نفرین خویش گرفتار سازد. لعنت خداوند سزاوار ایشان است و از رحمت و مهر پروردگار در دنیا و آخرت محروم خواهند گشت. آنگاه منظر دهشتناک مزبور را این چنین توصیف می کند:
(یوم تشهد علیهم ألسنتهم وأیدیهم وأرجلهم...)
در آن روزی که علیه آنان زبان و دست و پای ایشان بر کارهایی که کرده‌اند گواهی می‌دهند.
آنگاه که همدیگر را (به حقیقت) متهم می سازند، آخر آنان بودند که زنان پاکدامن و ایماندار را به دروغ متهم می کردند! این نمایشی از یک تلافی بجا و دردناک به شیوه و اسلوب هنری تصویرسازی قرآن کریم است.
(یومئذ یوفیهم الله دینهم الحق). . 
در آن روز خداوند جزای واقعی آنان را بی‌کم و کاست بدیشان می‌دهد...
ویجزیهم جزاءهم العدل , ویؤدی لهم حسابهم الدقیق . ویومئذ یستیقنون مما کانوا یستریبون: 
(ویعلمون أن الله هو الحق المبین). . 
و آگاه می‌گردند که خداوند حق آشکار است (و روز قیامت در حقانیت پروردگار شک و تردیدی برای سرسخت‌ترین لجوجان هم نمی‌ماند).
 
درس ششم: 26 زنان صالح از آن مردان صالح و درستکار هستند، و برائت حضرت عایشه رضی الله عنها.
سخن خویش درباره ی واقعه ی افک را با بیان تساوی و تعادلی که خداوند در ذات آدمیان سرشته و میان آنان جاری ساخته است به پایان می برد؛ به این ترتیب که مردانی با روح پلید با زنانی که درونی پلید دارند پیوند یابند، و مردان پاک و نیکو با زنانی پاک و نیکو آمیزند. روابط میان زنان و مردان بر همین اساس پایه نهاده می شود. بنابراین محال است که حضرت عایشه رضی الله عنها با آن تهمتی که به وی زدند نصیب پاک و نیکوترین انسان بر روی این کره ی خاکی گردد:
الْخَبِیثَاتُ لِلْخَبِیثِینَ وَالْخَبِیثُونَ لِلْخَبِیثَاتِ وَالطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ وَالطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ أُوْلَئِکَ مُبَرَّؤُونَ مِمَّا یَقُولُونَ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ کَرِیمٌ (26) 
زنان ناپاک، از آن مردان ناپاکند، و مردان ناپاک، از آن زنان ناپاکند، و زنان پاک، متعلق به مردان پاکند، و مردان پاک، متعلق به زنان پاکند. (پس چگونه تهمت می‌زنید به عائشه‌ی عفیفه‌ی رزین، همسر محمد امین، فرستاده‌ی رب العالمین؟!) آنان از نسبتهای ناموسی ناروایی که بدانان داده می‌شود مبرّا و منزّه هستند، (و به همین دلیل) ایشان از مغفرت الهی برخوردارند و دارای روزی  ارزشمندند  (‌که  بهشت  جاویدان  و  نعمتهای  غیرقایل  تصوّر  آن  است‌(.
نفس  پیغمبر  خدا  صلّی الله علیه و آله وسلّم  ‌عائشه  را  سخت  دوست  می‌داشت‌.  ممکن  نیست ‌که  خدا  عـائشه  را  محبوب  پیغمبر  معصـوم  خودگرداند،  اگر  او  پاک  نبود  و  سزاوار  این  محبّت  بزرگ  نمی‏بود.
آن  مردان  پاک  و  زنان  پاک‌،  مبرّا  و  منزّه  از  چیزی  هستند که  تهمت‌زنندگان  می‌گویند:
( مُبَرَّءُونَ مِمَّا یَقُولُونَ).
 آنان  از  نسبتهای  ناموسی  ناروائی  که  بدانان  داده  می‌شود  مبرّا  و  منزّه  هستند.
آنان  دارای  فطرت  پاک  و  سرشت  پاکند،  و  چیزی  بدانان  نمی‌چـسبند  و  دامـنگیرشان  نـمی‌شود  از  آنچه  دربـارة  ایشان‌گفته  شده  است‌.
 (لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ کَرِیمٌ) (٢۶)
ایشـان  از  مغفرت  الهی  برخـوردارند  و  دارای  روزی  ارزشمندنذ  (‌که  بهشت  جاویدان  و  نعمتهای  غیرقابل  تصوّر  آن  است).
مغفرت  شامل  لغزشها  و  اشتباه‌هائی  می‌شود که  می‌کنند.  روزی  والا  و  ارزشمندی  بهرۀ آنان  می‌گردد که  بیانگر  والائی  و  ارزشمندی  ایشان  در  پیشگاه  پروردگار  والا  و  بزرگوارشان  است‌.
با  این  سخن‌،  داستان  افک  به  پایان  می‌آید.  داستان  آن  حادثه‌ای  کـه  در  آن  گروه  مسلمانان  در  مـعرض  بزرگ‌ترین  غم  و  محنت  قرار گرفتند.  چه
/ 0 نظر / 381 بازدید