دعای هنگام غم و اندوه

 «أللَّهُمَّ إِنِّی عَبدُکَ، اِبنُ عَبدِکَ، اِبنَ أَمَتِکَ، نَاصِیَتی بِیَدِکَ، مَاضٍ فِیَّ حُکمُکَ، عَدلٌ فِیَّ 

قَضاؤُکَ، أَسألُکَ بِکُلِّ اسمٍ هُوَ لَکَ، سَمَّیتُ بِهِ نَفسَکَ، أَو أَنزَلتَهُ فی کِتابُکَ، أَوِ استَأثَرتَ بِهِ فِی عِلمِ الغَیبِ عِندَکَ، أَن تَجعَلَ القُرآنَ رَبِیعَ قَلبِی، وَ نُورَ صَدرِی، وَجَلاءَ حُزنی، و ذَهابَ هَمِّی»

(الهی!من بنده ی تو وفرزند بنده وکنیز توهستم,پیشانی من(زمامم) در دست تو است,فرمان تو در حق من نافذ است,فیصله ات در حق من عین عدالت است.الهی!من بوسیله هر اسمی که خود را با آن مسمی کرده ای,یا در کتاب نازل کرده ای,یا به یکی از مخلوقاتت تعلیم داده ای,یا ترجیح داده ای که نزد تو در علم غیب بماند,از تو مسألت می نهایم که قرآن را بهاردل,نور سینه,برطرف کننده ی غم واندوه من بگردانی.)

-----

نسائی 3/244 ودار قطنی (2/31) ، احمد 1/391 و ألبانی آنرا صحیح دانسته است.

/ 0 نظر / 65 بازدید